“Blijf kijken – wij bloeden”

Twee jonge mannen in het Syrische Kafranbel houden een handgeschreven oproep voor de camera van een fotograaf. “Blijf kijken – wij bloeden.” Eén van hen heeft een jong meisje op zijn schouders. Misschien is het zijn dochter die haar armen hoog de lucht in steekt. Haar vingers maken het V-teken. Zij kijken in de camera. Ogen moe maar vastberaden.

Blijf kijken. Deze vreedzame activisten richten zich direct tot ons, tot jou en mij. Tot  politieke leiders en journalisten in het vrije westen. Kijk niet weg. Wees niet onverschillig. Wees niet bang. En weet dat wij bloeden.

De Syrische bevolking protesteert nu al maanden voor een vrij en verenigd Syrië. Hun verlangen naar vrijheid is groter dan hun angst voor repressie. Zij blijven de straat op gaan. Ondanks beschietingen door tanks en militairen. Ondanks arrestaties en martelingen. Ondanks de nu al meer dan 5.000 doden.

De internationale gemeenschap heeft zich met de nodige moeite verenigd achter sancties tegen het Syrische regime. Verdere stappen stranden vooralsnog op gebrek aan consensus en vetorecht van Rusland en China. De Arabische Liga heeft 60 waarnemers naar Syrië gezonden. Met hun aanwezigheid is de opstand geïnternationaliseerd. Het geweld is niet getemperd maar de opstand lijkt aan vastberadenheid te winnen.

De internationale media heeft inmiddels betrekkelijk weinig aandacht voor de vrijheidsstrijd in Syrië. De Arabische lente in Egypte was heet. De opstand in Libië spannend. Maar de vrijheidsstrijd in Syrië duurt kennelijk te lang. En zonder bewegende beelden is er geen aandacht van de media.

Blijf kijken. De Syrische bevolking lijkt te beseffen dat de aandachtsboog van de internationale gemeenschap beperkt is. Hun enige optie is doorgaan op de lange weg van vreedzaam en verenigd protest. Deze weg lijkt lang en zwaar en er vallen slachtoffers. Maar, zo stelt de Syrische auteur en vertaler Tha’ir Deeb die in 1987 in Syrische gevangenschap is gefolterd, deze weg is welbeschouwd de kortste weg en vergt het geringste aantal slachtoffers.

Het minste dat de internationale gemeenschap kan doen is niet wegkijken. Er is politiek leiderschap nodig voor het verder aanscherpen van sancties. Voor het verhogen van de druk op de 3600 sleutelfiguren (0,02% van de Syrische bevolking!) die de machtsbasis van het regime vormen. Voor het versterken van de Syrische politieke oppositie. Voor het ondersteunen van de initiatieven van de Arabische Liga. Voor het vrijlaten van alle gevangenen. Voor het toelaten van journalisten.

Blijf kijken. Dat is ook een oproep aan ons. Het minste dat we in 2012 kunnen doen is niet wegkijken. Onze regering vragen alles te doen wat mogelijk is en dat is meer dan nu gebeurt. Onze kranten en televisieomroepen vragen meer oog te hebben voor het bloeden van de Syrische bevolking. Voor hun strijd voor een vrij en verenigd Syrië. Blijven kijken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s